Prolog

- Nienawidzę tak w środku roku szkolnego wpychać się do jakieś klasy, dobrze wiesz o tym - powiedziała Emma nie chcąc wysiąść z samochodu swojego ojca.
- Wiem, ale zobaczysz, będzie dobrze... A teraz już zmykaj, bo spóźnisz się na pierwszą lekcję - oznajmił - Ale najpierw idź się pokazać dyrektorce - dodał - Prosiła mnie o to, gdy byliśmy u niej razem z mamą.
- Dobrze, dobrze - westchnęła dziewczyna wysiadając z auta i idąc w stronę szkoły.
Już po chwili rozbrzmiał dzwonek na lekcje. Dlatego, że nie wiedziała gdzie ma się udać do gabinetu dyrektorki zaprowadziła ją jakaś starsza, jak podejrzewała dziewczyna. Niepewnie zapukała i otworzyła drzwi.
- Dzień dobry, jestem Emma Evans, miałam się do Pani zgłosić - oznajmiła.
- Tak, tak - powiedziała wstając z okręcanego krzesła - Już prowadzę Cię do Twojej klasy, no i tutaj masz Twój plan lekcji - dodała wręczając jej papierek, który po chwili chwyciła - Będziesz w 2c - oświadczyła - Tam z pewnością znajdziesz jakieś fajne koleżanki.
Blondynka uśmiechnęła się delikatnie. Dyrektorka zaprowadziła ją piętro wyżej, po czym weszła do klasy i poprosiła o uwagę, chociaż było w niej w miarę cicho.
- Posłuchajcie - oznajmiła - Od dzisiaj do Waszej klasy będzie chodzić nowa koleżanka. Proszę tylko o to, aby czuła się ona tutaj jak w Ameryce, z której przyjechała. Bądźcie dla niej mili - dodała - Emmo usiądź sobie... O, tam jest wolne miejsce - wskazała dyrektorka na ławkę, w której siedział chłopak o brązowych włosach, który najwidoczniej zajęty był bazgraniem po swoim zeszycie.
Emma bez słowa ze spuszczoną głową w dół skierowała się w stronę ławki wskazanej przez nauczycielkę. Usiadła obok bruneta i patrząc na plan zajęć wyciągnęła książki od francuskiego.
- Już nie przeszkadzam - powiedziała dyrektorka, po czym wyszła z klasy.
- Miło nam jest Cię przywitać w murach naszej szkoły. Jak już zapewne zdążyłaś zauważyć, jestem nauczycielem francuskiego- powiedział dość wysoki mężczyzna z włosami postawionymi na żel - Jako, że doszłaś do nas dopiero teraz, w październiku i to w drugiej już klasie, może pokaż nam co potrafisz powiedzieć właśnie w tym języku, a może spytam tak. Uczyłaś się wcześniej tego języka? - zapytał.
- Tak, uczyłam się - odpowiedziała Emma.
- W takim razie proszę, przedstaw nam się po francusku - oznajmił nauczyciel podchodząc bliżej dziewczyny.
- Je suis Emma Evans. Je suis venu d'Amérique. J'aime danser, jouer du piano. J'aime le volley-ball. Je suis très heureux, mais l'entreprise inconnu timide. (Jestem Emma Evans. Przyjechałam z Ameryki. Uwielbiam tańczyć, grać na fortepianie. Kocham siatkówkę. Jestem raczej wesoła, ale w nieznanym towarzystwie nieśmiała.) - zaczęła blondynka.
- Dobra, dobra, wystarczy - oznajmił mężczyzna - Jesteś z tym językiem na bardzo wysokim poziomie. gdzie się go nauczyłaś? - zapytał.
- Mój wuj jest francuzem, w wolnym czasie udziela mi lekcji - wyjaśniła Emma.
- To wszystko jasne - westchnął - Wróćmy do lekcji - dodał odchrząkując i idąc w kierunku swojego biurka.
Serce dziewczyny w końcu zaczęło bić swoim tempem.